Poesie

dedicate ai familiari

 

 

A FIZA MEA ROSALBA

(Chin sa luche ’e su coro)

Franceschino e Rosalba

Cando su mese ’e maju

allughet montes, baddes e campuras

de delissias d’incantu,

sas frinas , chin manos de seda,

accasazan su bolu ’e sos puzones

in chelos biaittos.

Su nuscu ’e sos frores

illebiat s’ispiritu

semper disizosu

de nobellas d’ispantu.

Ma custos versos, fiza,

pintos

chin su pinzello ’e s’anima

non s’irbentian mai,

ca juchen

s’alidu d’unu babbu chi t’istimat.

Juchen alas d’amore, chi naschin,

chene tilla veruna,

in sos prados de s’infiniu.

Tue,

parma istimada,

mama soberana e bella,

poetessa delicata

de soberanos innos de cossolu,

crara

chei sa luche ’e su coro,

ses s’ispera innida

de su tempus benidore,

sempre pronta a ispargher

in sas agheras de s’ispiritu umanu

sonnios de bonidade.

Pro cussu, tue, o fiza,

in custu mundu inzertu para fronte,

e drinni s’ischiglia ’e s’anima

pro sorbere

sos tirrios maleittos

chi nos cheren lubare su coro.

Chin s’isettu chi cras, jaja dizzosa,

potas semenare labores d’amistade

ti dò, fiza ’e su coro,

tottu sas cosas bellas

chi fachen bellu e caru s’universu.

BABBU

 

 

A FIZU MEU PAULU *

 

Non los cherjo sos dech’annos

chi mi cheres regalare.

Non los cherjo; cherjo istare

chene gosu in sos affannos.

Fizu meu, fizu caru

de maneras semper bellu ;

de sos frores su gravellu,

de faveddos francu e craru.

Tra lusingas e chimeras

unu mare ’e simpatia ;

un’abbrazzu ’e galania,

sonnios d’oro, milli isperas.

Fizu meu, fizu bonu,

fizu meu, onestu e bellu ;

de sos frores su gravellu,

de sos ocros sa pupìa.

Tra sos pintos unu ebbia :

de Zesusu su peronu.

Tra sos cantos s’armonia

chi cantabas, fizu bonu.

Cando torrat su beranu

de sos prados tottu in frore

tue non torras, su dolore

micch’aggorrat in s’anneu.

Preco a Santos e Maria

chi m’affranzen mente e coro;

l’ischis,fizu, chi t’adoro…

l’ischis, s’anima est sentìa.

Cando torrat su beranu

chin sas runchines in chelu

preco e lego su Banzelu

chi ti diat coro e manu.

Chi ti diat manu e coro,

chi ti diat coro e manu.

Canta, fizu, chi t’adoro.

Canta! Canta , ses galanu.

Canta in oche, in s’Ortobene

t’ammentamus notte e die.

Canta, fizu , intende a mie:

ti cherimus meda bene.

Canta! b’est su Redentore

de sos chelos soberanu.

Canta !ahiò, dami sa manu

chi m’abbrandit su dolore…

Babbu

20marzo 1999

*E’ la prima poesia dedicata a Paolo dopo la sua morte

 

 

 

A PAULU MEU

 

Sa malasorte , fizu, t’hat rucrau

sa bida cando tottu ti pariat

un’incantu divinu, un’aschisorju

de lumeras de prata e de cossolu.

Fis prenu, fizu , de lusingas d’oro

e de sonnios galanos.

Tue fis abberu

s’alinu meu, sa bida, sa cussenzia,

sa forza ch’intro ’e coro nos allughet

cuss’amore immortale, su chi bolat

in sos chelos fungudos

de su cherbeddu umanu,

tra luches e isperas

e meravillas mannas,

sempre a bolu ’e abile

e a canticos serenos

de rusinzolos d’oro

d’alipintas de sole

e de serenas lodolas d’incantu.

Cando cantabas, fizu ,

a cuss’anghelu bellu ’e frade tuo

parias ispirau dae Deus

ca nche ponias tottu

sa fide cristallina

chi Deus immortale nos isparghet

intro ’e s’anima nostra,

pro laudare in eternu

s’eterna "immensidade" ’e su Sennore.

Commo dego so solu,non so prus nemmos.

Mi mancat tottu, mi mancat sa forza,

su corazu, su briu, sos alentos

chi fachen bellu s’omine in sa bida.

Mi mancas tue, fizu,

ca fis bonu, leale, affettuosu,

sempere prontu a facher galanìas

cussas ch’abbarran fittas in su coro.

Cando in chelos de fada

s’omine pintat lizos

de immortale lucore

tando est abberu fizu

de s’Eternu Redentore.

 

BABBU

(MAGGIO 1999)

 

TOCCHEDDOS DE CORO

 

Vincenza Seddone

 

Chin sos prus bellos versos ti ricamo

sos sentimentos limpidos d’incantu.

L’ ischis, colomba, l’ischis ; ischis cantu

t’hapo sempre amau e cantu t’amo.

Non cherjo, non pretendo, mancu bramo

chi tue, bella, m’ames cantu t’amo.

E ti pedo perdonu si su coro

no ischit faveddare chin affettu;

issu pro tene patit in segretu,

issu pro tene patit penas d’oro.

Ses su bene, ses s’unicu tesoro,

ses su tesoro, ses s’unicu affettu.

A ti l’ammentas cando in pzzinnia

bolabamus in artu, in sas istellas,

nandenos semper solu cosas bellas

in d’unu chelu tintu ’e fantasia

Su mundu fit arcana sinfonia

ca bi fis solu tue, tue ebbia.

Commo chi sos toccheddos de s’amore

sun prus craros, su coro est in turmentu.

S’ anima , prus de prima in patimentu,

timet s’attonzu, timet su dolore.

Bolat sempre in artu a cada bentu

su sentimentu candidu ’e s’amore.

 

 

Franceschino circondato da alcuni nipoti

 

 

Naschimentu

 

(a Missenta ’e Sandro)

 

Chin versos d’immortale fantasia

oje t’iscrivo bella una cantone;

e ti l’iscrivo bella chin resone

chene facher peruna balentia.

Ma prima pedo a Deus carchi versu

de lentores iffustu e de recreu.

Columbedda ’e su coro, a parrer meu

ses sa prus bella abberu ’e s’universu.

Chin sos durches profumos d’una rosa

t’affranzamus ponendeti intro ’e sinu,

e pedimus a Deus, unu e trinu,

chi crescas sapia, onesta e birtudosa.

E sicuros de tanta meraviza

cantamus craros innos d’alligria ;

cantamus tottu paris a Maria

de Deus soberanu Mama e Fiza :

pro chi ti badiet semper in caminu,

pro chi t’affrazet sinu coro e mente,

pro chi ti lucat semper e comente

unu frore galanu in su zardinu.

E chin s’ispera durche e luminosa

ch’in bonidade crescas forte e sana,

rizivi, fizichedda, sa galana

fide in s’amore ch’est sa mezus cosa.

E chin sa luche ’e s’anima dimando

frizzas d’amore, prendas de recreu:

las pedo umilemente pro chi Deu

t’azudet in sa bida , commo e tando.

Pro chi su sole brama e pintos d’oro

ti regalet, e nuscos de cossolu,

dego ti ponzo, commo, in su brassolu,

prendas d’affettu e canticos de coro.

In custu bette mundu ricamau

de sonnios e de notas d’alligria

azzapes, culumbedda, s’armonia

chi mama, babu e zaju han za pintau.

Commo accapido tottu sas istellas

ch’imperelan su chelu in notte arcana

pro ti facher d’amore sa collana

chi juchen solu sas pizzinnas bellas.

 

Vincenza Satta

 

 

Ninna-nanna

 

(a Franziscu ’e Sandro)

 

Jaju, pro tene, fizu, hat imbentau

una bella cantone tottu amore,

chi juchet de su mare su colore

ei sa luche ’e su mare immaculau.

Pro chi t’assistat sa bona fortuna

ti l’hat iscritta durche in linos d’oro

chin tottu sos affettos de su coro

e chin sos rajos craros de sa luna.

Dormi, culumbu, dormi, cras manzanu

babbu ti piccat in su Serbadore

devotu, inibe, precat su Sennore

pro chi crescas abbistu, forte e sanu.

Annobas cando est artu su labore

ei su massaju est prontu a lu messare

andamus a su  Monte a compudare

sos nidos de sas tuppas de Borbore.

Chin s’aghera balente ’e s’Ortobene

ti pintat peri perelas d’incantu

e tra nuscos de rosa e d’amarantu

t’isparghet intro ’e coro cada bene.

E ti battiti belledda un’alipinta,

unu cabaddu ’e canna, una frunzitta,

una bella taschedda, una crapitta

e una zucchittedda tottu pinta.

E pro ch’impares chin serenidade

babbu ti picat una pinna ’e oro

ch’iscrivet chin sos alinos de coro :

mama, babbu, tesoro, amicu e frade.

Pro chi crescas onestu e birtudosu

e lasses trattas d’omine galanu

t’affranzo, fizu, chin su coro in manu

e ti baso che prinzipe dizzosu.

 

Vincenza e Francesco Satta

 

 

 

A ZUBANNE BATTISTA

NINNA-NANNA

 

Gianbattista Satta

 

Pro tene, fizu, jaju hat imbentau

una cantone alligra, pilibrunda,

durche, bella che sole, caritunda

chei sa luna chi naschit in su chelu.

Est una cantonedda latte e mele,

de pilios tinta, tottu linos d’oro

chi juchet sos segretos de su coro

ei s’alinu caente ’e su beranu.

E de beranu juchet sas isperas

pro chi potas bertudes semenare.

E pro chi potas liberu pessare

juchet tottu sos benes de su coro.

Pro cussu ti regalo sas istellas,

su sole chin sa luna incantadora;

su mare tottu prenu ’e cosas bellas

ei sa terra cussorja ’e meravizas.

E non timas deddé, non timas mai:

dormi serenu, ti cherimus bene.

Su Redentore, bellu, in s’Ortobene

ti bizat chin su coro e chin sa manu.

No, non timas! Non timas mancu a mannu

cando sa sorte piccat male impreu:

s’ omine forte binchet su zudeu

ca l’assistit s’Ispirutu sovranu;

e chin alas de sole rucrat tulas

de labore, d’ olibas e d’ incantos ;

e chin s’azudu ’e Deus binchet tantos

palos d’amore e de bona fortuna.

Commo, dormi, columbu, ninna-nanna,

ca ses pizzinnu, depes crescher sanu;

dormi, tesoro, dormi, cras manzanu

jaju ti cantat unu duru-duru.

Cando ses mannu potas bentulare

mannucros in arjolas de recreu,

e potas narrer : « Eris, jaju meu,

m’hat regalau nuscos de bontade ».

Dormi, culumbu, dormi, sonnios d’oro !

Arcos de chelu, risos de cossolu

t’ accumpanzen serenos in su bolu

de s’innossente banzicu ’e su coro.

 

A Luciana

 

Una rosa ’e beranu

tottu iffusta ’e lentore.

Ses s’istella ’e manzanu

su respiru ’e s’amore.

Chin sa luna, tesoro ,

ti ricamo in segretu

sas paragulas d’oro

sos profumos d’affettu.

E comino a pintare

chin sas abbas de mare

iscarpittas de lana

bistireddos de linu

una dommo galana

unu friscu zardinu.

Dormi, dormi Luciana.

Cando a manna su mundu

ziras tottu contenta

chin amore profundu

custu coro nd’ammenta.

Custu coro chi commo

pranghet, canta pro tene:

lizu bellu ’e sa dommo

frore caru ’e su bene.

De su coro sa frama,

dormi in brazzos de mama.

De sa mendula in frore

sa bellesa e s’amore.

Su corredo preparo

chin s’azudu divinu.

Sas bertudes t’imparo

chin s’affettu ’e su sinu.

Chin sas nues de chelu

ti preparu su belu.

Su bestire ’e isposa

chin profumos de rosa.

Cando mama diventas

si de mene t’ammentas

beni a dommo ,tesoro.

Fiza bella s’e su coro !

Nonno

 

Luciana Ceriale

 

 

 

A Massimu

 Massimo Ceriale

Sos ocros bellos in colore ’e mare

sa bucchichedda prena ’e simpatia

sos pilos de su babbu sa zenia

paren ispicas prontas a messare.

Sa mama l’incuminzat a cantare

chin sos muttos d’antica melodia.

Sos angheleddos de Santa Maria

pinnicos benin a lu laccheddare.

Su babbu si l’annotat incantau

e si lu passat mannu e birtudosu

chin nd’unu aneddu ’e oro, adduttorau.

Sa jahja che lu biet za isposu

chin sa prus bella e ricca ’e bichinau

in dondoletta, tottu corconosu.

 

 

Un annu ’e oro

(A Rosaria)

Franceschino e Rosaria

 

Un’annu,un’annu intregu, un’annu ’e oro:

sos primos passos , risos dall’alligria.

In su mundu non b’hat mezus tesoro

chi bazat cantu balet custa cria.

Sa mama si l’istringhet a su coro,

su babbu nd’est fachende maladia.

S’aschisorju da l’han in dommo issoro:

sa ricchesa est sol’issa, est issa ebbia.

Dego, frore ’e beranu, bella amada,

ti dia cherrer bier chin su belu

de isposa, felize e onorada.

Pro cussu, lego semper su banzelu,

e li pedo a sa Santa Immaculada

chi ti lucat sa terra chin su chelu.