
Arcu ’e chelu
Nostra Sennora bella,
mama divina, luche soberana,
narami cale istella
depo sichire in custa bida arcana.
Beni e dami su coro
Mama divina, lizu, prenda ’e oro.
Tue ch’ischis sas penas,
sos disingannos, tottu sos anneos,
seca custas cadenas
chi rucran tottu sos disizos meos.
Dami forza e recreu
pro chi torret sa pache in coro meu.
In sos sonnos cuffusos
mi si presentan pojos e traghinos;
focos e archibusos,
tazos, cabaddos, jubos porporinos;
prantos, attitos, rias,
serpentes belenosos, chentu istrias.
Che attas d’un’istrale
sos ammentos mi dolan sa passenzia.
Su prughere ’e su male
chircat de m’imbruttare sa cussenzia.
Non cherjo, in biridade,
frundire custa santa libertade.
Non cherjo, ma comente?
Comente faco, o Deus, Deus meus?!
Sa zente est prepotente,
m’inzidiat a cad’ora, a cad’impreu;
m’ingrisat su caminu,
m’abbelenat su sambene in su sinu.
Mariposas galanas,
nues de sos calàbriches in frore,
in festa sas funtanas
bos regalan suspiros de lentore :
bois , prendas d’incantu,
ricamaes sos chelos d’amarantu.
O nobella alipinta,
cando in beranu ridet sa natura
pimpirinada, intinta
de chessas e de rubos de cesura
jocas chin notas d’oro
cantande sos segretos de su coro.
E tue, o arcu ’e chelu.
pro chi essis chin tanta bramosia?
Unu fozu ’e banzelu
mi nat chi ses s’ispricu ’e s’armonia.
Credo in sa bonidade,
in sa bera ricchesa ’e s’onestade.
M’abbandono a sa pache,
a sa fide, a sa frama ’e sas ideas
chi sun in su nuraghe
de sas bertudes, fora ’e sas peleas;
combintu in tantu ardore
chi sa bida, sa bida est tottu amore.