Arcu ’e chelu

 

Nostra Sennora bella,

mama divina, luche soberana,

narami cale istella

depo sichire in custa bida arcana.

Beni e dami su coro

Mama divina, lizu, prenda ’e oro.

 

Tue ch’ischis sas penas,

sos disingannos, tottu sos anneos,

seca custas cadenas

chi rucran tottu sos disizos meos.

Dami forza e recreu

pro chi torret sa pache in coro meu.

 

In sos sonnos cuffusos

mi si presentan pojos e traghinos;

focos e archibusos,

tazos, cabaddos, jubos porporinos;

prantos, attitos, rias,

serpentes belenosos, chentu istrias.

 

Che attas d’un’istrale

sos ammentos mi dolan sa passenzia.

Su prughere ’e su male

chircat de m’imbruttare sa cussenzia.

Non cherjo, in biridade,

frundire custa santa libertade.

 

Non cherjo, ma comente?

Comente faco, o Deus, Deus meus?!

Sa zente est prepotente,

m’inzidiat a cad’ora, a cad’impreu;

m’ingrisat su caminu,

m’abbelenat su sambene in su sinu.

 

Mariposas galanas,

nues de sos calàbriches in frore,

in festa sas funtanas

bos regalan suspiros de lentore :

bois , prendas d’incantu,

ricamaes sos chelos d’amarantu.

 

O nobella alipinta,

cando in beranu ridet sa natura

pimpirinada, intinta

de chessas e de rubos de cesura

jocas chin notas d’oro

cantande sos segretos de su coro.

 

E tue, o arcu ’e chelu.

pro chi essis chin tanta bramosia?

Unu fozu ’e banzelu

mi nat chi ses s’ispricu ’e s’armonia.

Credo in sa bonidade,

in sa bera ricchesa ’e s’onestade.

 

M’abbandono a sa pache,

a sa fide, a sa frama ’e sas ideas

chi sun in su nuraghe

de sas bertudes, fora ’e sas peleas;

combintu in tantu ardore

chi sa bida, sa bida est tottu amore.