
A Raffaele Calamida
Su duttore ’e sos poveros
L’affranzabat su coddu e una pala
unu baculu bezzu jai canněu.
Unu cappotte můrinu, ispilěu
lu cuberrabat in s’annada mala.
Lu bidian a fůrriu, a cad’ala,
chin d’unu passu lčpiu, meděu,
dande pro nudda pane a su faměu,
unu mare ’e salude, una fiala.
In “Santu predu”, in “Seuna”, in “S’istrada”,
in cada bichinau, in “Cortessusu”,
cando l’ammentan, torrat su sorrisu.
Commo curat sa Santa Immaculada,
sas pragas galu apertas de Zesusu,
su poveru e s’onestu in paradisu.